ul. Roosevelta 17 | 90-056 Łódź | tel. 42 636 68 38 | tel./fax 42 636 06 19 | e-mail: kontakt@dom-literatury.pl

Nadchodzące wydarzenia

Zapraszamy wkrótce

Senioralia 2015

18.05.(pon.)godz.19.00 SENIORALIA 2015 w Domu Literatury

Historia wspólnych wyrzeczeń – miłość

                                       spektakl poetycko-muzyczny oparty na utworach

Teresy Ferenc i Zbigniewa Jankowskiego

Występują: Teresa Makarska, Włodzimierz Galicki

Oprawa muzyczna: Piotr Baron (saksofon)

„Od wielu lat szukałem klucza do scenariusza poezji Teresy i Zbigniewa. Czytałem ich wiersze kilka już dziesięcioleci i nie ukrywam, że bliższa była mi twórczość Zbyszka. Ale odkąd poznałem ich osobiście, chęć ukazania
w takiej właśnie formie ich wzajemnych relacji, ich miłości, stała się jeszcze bardziej nagląca. Podczas ostatniej wizyty u nich podarowali mi tom Posłańcy żywiołu i w nim trafiłem na ich listy, pisane do siebie podczas dalekich rejsów Zbyszka. To było olśnienie, to było właśnie to, czego szukałem. Scenariusz Historii wzajemnych wyrzeczeń – miłość składa się z wierszy Teresy Ferenc i Zbigniewa Jankowskiego i tych właśnie listów”.  Włodzimierz Galicki

O wykonawcach:

Teresa Makarska – absolwentka Wydziału Aktorskiego Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej im. Leona Schillera
w Łodzi. Pracowała w Bałtyckim Teatrze Dramatycznym im. Juliusza Słowackiego w Koszalinie – Słupsku (1971–1973) i Teatrze Powszechnym w Łodzi (1973–1976). W łódzkim Teatrze Nowym pracowała w latach 1976–1993 oraz od 1998 do 2010. Mieszka we Wrocławiu. Aktualnie gra gościnnie w sztuce „Zwariować można” Michała Rosińskiego w Teatrze Małym w Łodzi.

Włodzimierz Galicki – pomysłodawca, szef artystyczny i przez 6 lat współorganizator comiesięcznych spotkań z „Poezją w kamienicy” odbywających się w klasztorze oo. dominikanów w Łodzi. Od przeszło 30 lat popularyzujący poezję, pracujący nad słowem, twórca scenariuszy poetyckich, grup teatralnych, wieczorów literackich. Świetny interpretator poezji. Na swojej stronie www.poezjawdrodze.cba.pl pisze: „W tym czasie sprostaczenia i zwulgaryzowania naszej mowy, szczególnie tej codziennej, potocznej, ale także i w wielu przypadkach języka literatury, teatru czy filmu, próbuję wraz z zaprzyjaźnionymi aktorami właśnie poprzez poezję pokazać inne oblicze polskiej mowy. Jej wartość i bogactwo, jej mądrość
i urodę”. Twórca, razem z Maciejem Sierpowskim, działającego od roku
w Bibliotece Głównej Politechniki Łódzkiej Przedsionka Literackiego.

Piotr Baron – zadebiutował jako nastolatek w roku 1977. W 1984 wygrał solistyczne Grand Prix na San Sebastian Jazz Festival „Jazz Aldia”
w Hiszpanii. Tytuł magistra sztuki uzyskał w Akademii Muzycznej im. Karola Lipińskiego we Wrocławiu. W ciągu trzydziestoletniej działalności muzycznej Piotr Baron współpracował z najwybitniejszymi artystami
z Polski, Europy i USA. Brał udział w nagraniu ponad 80 płyt. Nagrał też osiem płyt autorskich. Od 20 lat wysoko notowany w ankiecie Jazz Top magazynu „Jazz Forum” jako jeden z czołowych tenorzystów
i sopranistów. Nominowany do Fryderyka jako „muzyk roku” w 2000
i 2004. Pracuje jako nauczyciel saksofonu, harmonii jazzowej
i improwizacji w Instytucie Jazzu Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej w Nysie, we Wrocławskiej Szkole Jazzu i Muzyki Rozrywkowej, a także na Kierunku Jazz IKSM Uniwersytetu Zielonogórskiego. Jest dyrektorem muzycznym Międzynarodowych Warsztatów Jazzowych w Lesznie. Obecnie Piotr Baron koncertuje intensywnie w Polsce i Europie ze swoim kwintetem, a także gościnnie z innymi wiodącymi grupami jazzowymi.

Kapituła Nagrody FENIKS 2015 przyznała małżeństwu sopockich poetów, Teresie Ferenc i Zbigniewowi Jankowskiemu Nagrodę Specjalną:

„za niezwykłe osiągnięcia w dziedzinie literatury, szczególnie poezji, dokonane przez twórców zjednoczonych, nie tylko miłością małżeńską, ale i wspólnotą doświadczeń artystycznych, ujętych w symbolice ‘sił materialnej wyobraźni’, czyli morza i ognia. Pisarzy, bez których trudno wyobrazić sobie krajobrazy polskiej kultury XX i XXI wieku. Ich dzieło mierzy się z podstawowymi pytaniami europejskiej cywilizacji, przenikniętej do głębi chrześcijańską wizją świata. Daje szczere świadectwo temu wszystkiemu, co buduje jej wielobarwną tkankę, usianą dramatami i cierpieniami ludzi, próbujących scalać przygodny, tonący los świata, niepozbawionych jednak nadziei, że „białe włókno boskiego tchnienia” przyniesie ostateczne ocalenie. Że to w Bogu i w Nim nieodwołalnie dopełni się wartość człowieczego bycia, sens trwożliwego poszukiwania znaków świętości. Dzięki sopockim Autorom poezja nadal zachowuje swą witalną moc, wiedzie ku Prawdzie, ku zawsze możliwemu duchowemu szczęściu”..